يك دسته از جشنهاي اقوام آريايي ، جشنهاي آتش است كه از آن ميان جشن سده و چهارشنبه سوري از شهرت بيشتري برخوردار بوده است. جشن آذرگان و جشن شهريورگان نيز از جشنهاي آتش بوده اند كه فراموش شده اند.

جشن سوري يا چهارشنبه سوري كه اينك در شب چهارشنبه آخر سال با مراسم و آداب ويژه اي برگزار مي‌شود ، يكي از جشن هاي باشكوه و سرشار از شعائر بوده است. شواهد دلالت بر آن دارد كه اين جشن در اوايل قرن هفتم هجري به دست فراموشي سپرده شد ، سپس با عناويت ديگري از صده هاي دهم معمول شد.

هاشم رضي در كتاب« گاه شماري و جشنهاي ايران باستان» درباره شب چهار شنبه سوري مي‌نويسد : «ايرانيان در يك از چند شب آخر سال جشن سوري را كه عادت و سنتي ديرينه بود ، با آتش افروزي همگاني برپا مي‌كردند ، اما چون اساس تقسيم آنان در روزشماري بر آن پايه نبود كه ماه را به چهار هفته با نامهاي كنوني روزها بخش كنند ، لاجرم در شب چهارشنبه آخر سال چنين جشني برگزار مي‌شد. روزشماريكنوني بر آثر ورود اعراب به ايران باب شد. 

بي گمان در سالي كه به شكلي گسترده برپا بوده مصادف با شب چهارشنبه شده است و چون در روز شماري تازيان چهارشنبه نحس و بد يمن به شمار مي آمده از آن تاريخ به بعد شب چهارشنبه آخر سال را با جشن سوري به شادكاني پرداخته و بدين وسيله مي‌كوشيدند نحوست چنين  شبي را از بين ببرند

مراسم چهارشنبه سوري در تمام شهرها و روستاهاي ايران اجرا مي‌شود بدين صورت كه بيرون از خانه ، جلو در، در فضايي مناسب ، آتشي مي افروزند و اهل خانه از روي آن مي پرند و با گفتن « زردي من مال تو ، سرخي تو مال من » بيماريها و ناراحتي هاي سال كهنه را به آتش مي‌سپارند تا سال نو را با آسودگي و شادي آغاز كنند.